Soms is het niet wat het lijkt….

Hooggevoelige kinderen pakken hun boodschap voor jou als ouder vaak mooi in. Dit is een uitdaging als je al wat jaren bekend bent met het hooggevoelig zijn. Wanneer je nieuw deze wereld in kom rollen, dan kan dat zorgen voor heel wat puzzelwerk en kopzorgen.

De volgende situatie is een leuk voorbeeld.

Knutselen is stom… ik wil niet knutselen mama. Op school gaan we regelmatig knutselwerkjes maken, en ronduit de meeste kinderen vinden het knutselen juist fantastisch leuk om te doen. Joris ook wel… echt wel, hij houdt wel van knutselen. Maar dat is voor hem niet het belangrijkste. Waarom vindt jij knutselen dan niet leuk Joris? - Omdat we na het knutselen onze handen in koud water moeten wassen mama! En dat vind ik helemaal niet prettig. Daarna zijn mijn handen ijskoud en daar voel ik mij niet fijn door. Hier zie je dat het knutselen niet het probleem is, maar de handeling die daarna altijd volgt met het koude water. 

Buidelzorg kan je ondersteunen en helpen om bij vergelijkbare situaties boven te krijgen wat er echt toe doet. Een gevoelig kind is een gewoon bijzonder kind. Het laat jou hoe dan ook zien wat er aan de hand is. Je moet het leren lezen.

Een ander voorbeeld: 

Opa en oma passen vaak op. Altijd dolle pret, en met veel lawaai en goede zin gaan we naar hun toe. De meiden zijn alles voor opa en oma en andersom natuurlijk ook. Alles is vertrouwd en altijd heel relaxt.

Toch kan zo'n relatie plotseling een andere wending krijgen als er iets binnen de vertrouwde omgeving gebeurd of veranderd. De meiden hadden plotseling niet zo veel zin meer om te gaan. Het lawaai bleef weg, en een enkele keer kwamen er zelfs tranen. Een introvert meisje dat niet goed over haar gevoelens kan praten, liet duidelijk in haar lichaamstaal zien dat er iets “rommelde”.

De ouders van de meiden verbaasden zich over het gedrag, want de situatie was immers heel positief veranderd want er was een puppy bij hun komen wonen. Honden zijn ze allemaal wel gewend, en een pup erbij dat moet toch geweldig zijn. Toch liep dat de eerste weken erg stroef, de geliefde oma kreeg minder knuffels, en het enthousiasme werd minder.

Wat dit meisje voelde was dat haar ‘eerste plaats” was gewijzigd. Ze merkte dat die puppy een mooie en belangrijke plaats ging krijgen binnen het huis van opa en oma. Het meisje kon dit gevoel niet plaatsen en uitte dit in haar lichaamstaal en gedrag. Ook was er wat angst voor het springen van het jonge hondje, maar waar ze het meest moeite mee had was de veranderde rolverdeling binnen het huis van opa en oma. 

Samen gingen we ermee aan de slag en al snel kon iedereen weer opgelucht ademhalen. De meiden werden langzaamaan vertrouwd met de situatie en de pup werd steeds meer een fantastisch speelobject.

Onzekerheid en jaloezie maken nu plaats voor zekerheid en heel veel lol!